Archief voormei 2011

Lieve Maxima!

Beste mensen,

Ik ben republikein. Ik vind het koningshuis in Nederland één groot theater. We geven er miljoenen aan uit. We rechtvaardigen dit door ons koningshuis ‘schattig en gezellig’ te noemen, ‘zo lekker Nederlands’. Een familie in een gouden koets die naar ons zwaait en kijkt naar kinderen met hoepels en volksdansers op 30 april. Ik denk hier het mijne van!

Maar, dat zou je misschien nog de moeite waard kunnen noemen. Naast de ceremoniële functie heeft deze familie –aan de top van ons democratische systeem- ook een politieke rol en dat is ronduit kwalijk. De koningin is het hoofd van de regering en benoemt informateurs en formateurs bij kabinetsformaties en hebben elke week een gesprek met de Minister President. Waar die gesprekken over gaan? Niemand mag het weten!

We vinden het toch ook niet normaal dat de zoon van Mart Smeets automatisch mister Studio Sport zal worden? We vinden het niet normaal als op basis van erfrecht je een bepaald beroep inrolt. En we moeten maar afwachten of in de toekomst de kinderen van onze koning en koningin even intelligent en geschikt zijn om staatshoofd te zijn dan dat we dit tot nu toe hebben getroffen. Ik ben voor een gekozen president, maar realiseer me dat daar geen voldoende draagvlak voor is. En ik realiseer me dat we het getroffen hebben met onze huidige koningin. Zij zou nu, bij verkiezingen voor de president der Nederlanden, hoge ogen gooien.

Nu we er niet vanaf komen, laten we het koningshuis dan wel gebruiken. Ze kunnen veel goeds doen voor Nederland en voor de wereld. Laten we een maatschappelijke tegenprestatie vragen voor die miljoenen die we spenderen aan het schattige sprookje dat koningshuis heet. Vanwege deze opvatting sprak de brief die PvdA Tweede Kamerlid Diederik Samson vandaag schreef aan Maxima mij zeer aan. U treft deze hieronder.

Veel leesplezier en van harte gefeliciteerd met de 40-ste verjaardag van onze prinses!

Floris

Koninklijke Hoogheid, beste Maxima

Ik ben een overtuigd republikein. Hoe klein ook de macht nog is, die in onze grondwet aan het staatshoofd is toebedeeld, ook dat laatste restje stuit me tegen de borst. Formele macht hoort in onze democratie niet overerfbaar te zijn.

Ik wil u wel bekennen dat ik aan het realiseren van deze overtuiging nooit veel werk heb besteed. Ten eerste omdat er in onze samenleving nogal veel en veel grotere misstanden bestaan dan een erfelijk koningschap. Ten tweede omdat ik, en velen met mij, lange tijd in de vaste veronderstelling verkeerde dat de constitutionele monarchie zijn beste tijd had gehad en vanzelf zou verdwijnen. Gedurende zijn puber- en studentenjaren ontpopte onze Prins Pils zich als de hoop van menig republikein in Nederland. Weldra zou het koningshuis onder zijn eigen gewicht bezwijken.

Totdat u ten tonele verscheen. Mooi, charmant, intelligent, Zuid-Amerikaans, Tango. In republikeinse kringen konden al snel de eerste hangende kopjes worden gesignaleerd. Die verdraaide oranjes flikten het weer. Iedere keer wanneer een Willem het koningshuis zo goed als zeker te gronde zou richten, werd een reddende vrouw opgeduikeld. Maar ik capituleerde niet. Ook niet toen u bij de bekendmaking van de verloving de beroemde passage over uw vader uitsprak. Ingestudeerd dacht ik. Daar trap ik natuurlijk niet in. Maar al enkele minuten later was ik gedwongen de witte vlag te hijssen. Bij dé vraag. De vraag aan uw aanstaande echtgenoot over het instemmend citeren uit een brief van nota bene Jorge Videla zelf. Hij aarzelde, zei wat obligaats en toen schoot u te hulp: “Hij was een beetje dom”. Met die goed geplaatste liefdevolle bestraffing op dat cruciale moment ramde u in drie seconden iedere republikeinse hoop de grond in.

Uw echtgenoot presteert aan uw zijde beter, ontstijgt de verwrongen mimiek en houten motoriek; leest steeds minder lesjes op, en spreekt steeds bevlogener over zaken die de essentie raken: schone energie, ons klimaat, zoetwatervoorraden. Al was u maar half de vrouw die u bent, dan zou dat nog genoeg zijn om het koningshuis van de ondergang te behoeden. Voor ons, republikeinen, is het dan ook dramatisch om te beseffen dat de helft van uw genenpakket alweer in de volgende troonopvolger zit. Voor minstens twee generaties houdt u het schip der Oranjes drijvend.

Ik geef me dus gewonnen. Maar niet geheel onvoorwaardelijk. Nu u mij met uw verpletterende entree op het Nederlandse toneel heeft beroofd van het republikeinse ideaal, verwacht ik dat u diezelfde capaciteiten niet alleen wilt inzetten voor het redden van de Oranje-dynastie, maar ook voor de goede zaak.

En dan bedoel ik meer dan het wat clichématige doortrekken van uw bankierscarrière naar een ambassadeursfunctie voor microkredieten. En meer dan de representatieve optredens bij openingen en uitreikingen.

Realiseer u wat u echt in huis heeft. U combineert een door uzelf moedig afgeschudde achtergrond, de kringen van de Argentijnse junta, met een Koninklijke  verbintenis aan een land dat het streven internationale rechtsorde in de grondwet heeft verankerd. Daarmee bent u de ideale ambassadrice voor mensenrechten en vrijheid. Aung San Suu Kyi en het Burmese volk hebben u nodig. De Iraanse vrijheidsstrijd heeft u nodig. De Witrussen hebben u nodig. De Tibetanen hebben u nodig. Sta op voor mensenrechten, houdt vlammende betogen tegen onderdrukking, ondersteun de vrijheidsstrijders. Dreig de premier, als ie weer eens te benepen is om de Dalai Lama te ontvangen, dat u het desnoods zelf doet. Hij zal het u niet weigeren. Het parlement zal vast af en toe zijn wenkbrauwen optrekken wanneer u iets te idealistisch langs de randen van het Buitenlands beleid schrijdt, maar als ik zie welke strapatsen uw opa werden vergeven door links, dan ga ik ervan uit dat u op uw beurt door rechts geen strobreed in de weg wordt gelegd. Ga uw Koninklijke gang.

Zolang de meerwaarde van de monarchie gezocht moet worden in de eensgezindheid die het Nederlandse volk al zaklopend op Koninginnedag uitstraalt, blijf ik een republikein, zij het een betrekkelijke kansloze zolang u de Koninklijke scepter zwaait. Maar mocht u uw nek uitsteken en met uw invloed – die u in mijn ogen niet had mogen hebben – mijn ongelijk bewijzen, dan lever ik persoonlijk mijn lidmaatschapskaart van het Republikeins Genootschap bij u in en dansen we er samen een Tango op.

Met hoogachtende groet,

Diederik Samsom

Kamerlid voor de PvdA

De gevolgen van het bestuursakkoord voor de sociale werkvoorziening!

Beste mensen,

De regering heeft de ambitie om fiks te bezuinigen op de Sociale Zekerheid. Dat is een keuze. Overigens niet mijn keuze! De contouren van deze bezuinigingen worden zichtbaar in het zogenaamde bestuursakkoord. Een onderhandelingsresultaat wat het Kabinet met de gemeenten heeft bereikt. Over dit akkoord mogen alle gemeenten begin juni stemmen. Op veel fronten een goed akkoord. Ik ben het ook eens met de extra taken die de gemeenten krijgen toebedeeld. Wij staan dichterbij de burger en kunnen het goedkoper, veel goedkoper. En beter, veel beter!

Op één onderdeel is het bestuursakkoord echter volstrekt onvoldoende, onwenselijk en onuitvoerbaar. Dat betreft de Sociale Werkvoorziening. Voor onze gemeente uitgevoerd door de SWA. Hoe groot zijn de gevolgen voor onze regio als de extreme bezuinigingen op de Sociale Werkvoorziening worden doorgevoerd? Hoe moeten we reageren ten aanzien van het VNG besluit? Heel Nederland heeft hetzelfde zorgpunt. Het gaat een probleem worden. Zowel voor de cliënt, voor werkgevers als voor de gemeentebegroting! Ik citeer hieronder delen uit de reactie die de brancheverenging Cedris (Sociale Werkvoorzieningen) heeft doen uitgaan naar hun leden (gemeenten, politici, etc).

Naast de bezuinigingen die ook voor 2011 al zeer fors zijn voor de sociale werkvoorziening is het voor u als politici vooral van belang te weten dat er bijna geen budget overblijft voor de groep die ook onder de verantwoording van de gemeente komt door de nieuwe regeling werken naar vermogen. Beter gezegd, de Wet werken naar vermogen, zonder vermogen! De regeling werken naar vermogen biedt veel kansen voor SW bedrijven die zich richten op re-integratie (zoals de SWA). Alleen zonder budget wordt alles onuitvoerbaar. Zo ook het bestuursakkoord op dit onderdeel.

Te weinig geld belemmert mensen met afstand tot arbeidsmarkt in mogelijkheden. Cedris blijft ook na het bestuurakkoord kritisch over de buitenproportionele bezuinigingen van het kabinet op de onderkant van de arbeidsmarkt. We dreigen naar schatting 500.000 mensen die willen werken, maar dat zonder hulp niet voor elkaar krijgen, aan de kant te laten staan. Of soms nog erger, aan de kant te zetten! Op die manier laten we talenten onbenut. ‘De Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) heeft zich tot het uiterste ingespannen, maar de herstructureringsfaciliteit van 400 miljoen die is afgesproken in het bestuursakkoord, is volstrekt onvoldoende om de bezuinigingen het hoofd te bieden’, aldus de voorzitter van Cedris.

We mogen in deze tijd geen mensen aan de kant schuiven. Al het arbeidspotentieel dat we hebben, zullen we binnen nu en een hele korte tijd keihard nodig hebben. Er komt heel snel een fikse krapte op de arbeidsmarkt. Het Rijk wil zeer fors bezuinigen op de budgetten om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan de slag te helpen, en wil tegelijkertijd niet tornen aan de positie van de huidige 100.000 Wsw’ers. Daardoor leggen de lonen van de huidige Wsw’ers jaar na jaar een fors beslag op de beperkte budgetten: zo’n 80 procent van het totale budget voor Werken naar vermogen hieraan op. Is vast geklikt. Gemeenten hebben dan nog maar 20 procent van het geld beschikbaar om de begeleiding, opleiding en hulp te betalen voor de overige 500.000 mensen die straks op de nieuwe regeling Werken naar vermogen zijn aangewezen. Cedris vreest dat een groot deel van deze groep daardoor niet meer aan de slag zal komen. Ook de begeleiding en scholing van de huidige Wsw’ers komt onder druk te staan. Om dit probleem het hoofd te bieden is alleen al deze kabinetsperiode 1 miljard extra nodig.

De Wet Werken naar Vermogen is onder de huidige voorwaarden ook onvoldoende aantrekkelijk voor werkgevers. De bezuinigingen maken het ook voor werkgevers onmogelijk om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan de slag te helpen. De ervaring van de SW-bedrijven leert dat belangrijke randvoorwaarden daarvoor zijn: training van mensen vooraf, professionele begeleiding, flexibiliteit en een beperkt risico voor werkgevers. Al die randvoorwaarden, die de afgelopen jaren voor forse uitstroom vanuit de WSW naar vaste arbeid hebben geleid, worden eraf gesneden waardoor de doelstellingen niet gehaald zullen en kunnen worden.

Onhaalbaar, onrealistisch en onwenselijk. Voor wat betreft het onderdeel Sociale Werkvoorziening kan dit bestuursakkoord nog niet af zijn. Er moeten meer zekerheden komen. Nieuwe taken op het gebied van Werk en Inkomen? Graag! Kan het efficiënter? Zeker! Met een bezuiniging? Dat kan, een forse zelfs! Maar niet in deze mate. Dit is geen aantrekkelijk akkoord, voor de Sociale Werkvoorziening is dit meer een giftige lolly!

Floris

Een polo aan? Dat mag in Nederland!!

Beste mensen,

Afgelopen week heb ik kritiek gekregen op mijn kleding!

Als wethouder zou ik altijd in pak moeten lopen! Wat wil het geval? Afgelopen vrijdag was ik een dagje vrij. Het was heerlijk zonnig weer. Samen met mijn beste vriend Mark ben ik een rondje gaan fietsen. We gingen naar de Duin en Bollenstreek en reden in Rijnsburg. TV West aan de telefoon! Of ik “binnen een half uur” in Roelofarendsveen kon zijn.

Ze waren een item aan het maken voor het TV West journaal over de huisvestingsproblemen van de voedselbank. Zoals u kunt zien op de foto (www.florisschoonderwoerd.nl) ben ik niet iemand die binnen een half uur van Rijnsburg naar Roelofarendsveen kan fietsen. Mijn voorstel was dan ook, ‘kom naar Rijnsburg’. Dit uiteraard onder de voorwaarde dat alleen mijn hoofd in beeld zou komen. Ik was immers in mijn fietsoutfit, en had geen jasje aan. Zo gezegd, zo gedaan!

Diezelfde avond trof ik op Twitter een aantal berichten! Eentje vanuit het Westland: “Wethouder @Florissch in zijn polo op tv, het moet niet gekker worden”. En, nadat ik deze Tweet had doorgezet naar al mijn volgers, daarop vele leuke reacties. “Het gaat niet om de kleding, maar om de inhoud”. “Ach, met lekker weer mag je een polo aan”.  “Politici moeten een afspiegeling van de bevolking zijn. Jong en eigentijds heeft de politiek hard nodig, meer polo’s”. En, “die blauwe polo paste anders prima bij zijn mooie ogen”. Ik vond het geweldig!

De dag erna was ik zeer geïnspireerd door de reacties op Twitter en heb er vooral om kunnen lachen. Vanwege de feedback op mijn kleding, en het lekkere weertje, ging ik dus op de fiets. Dit keer niet alleen in polo, maar zelfs ook in korte broek. Op naar de opening van de Jeu de Boulebaan in Rijnsaterwoude. Ik heb de opening van mijn woordje opgehangen aan mijn kledingstyle. Ik pas deze aan op de gebeurtenis en de activiteit. De week ervoor was ik daggast op een bruiloft en droeg ik een fleurige rood-witte blouse. Tijdens de ceremonie die ik mocht leiden droeg ik een toga. Tijdens de dodenherdenking had ik een keurige zwarte broek en bijpassend jasje aan. En toen zaterdag; bij de zonnige zomerse opening van de Jeu de Boulebaan, die vooral gebruikt zou worden voor vermaak, een bijpassende korte broek!

Geweldig initiatief overigens, de Jeu de Boulebaan. Vereniging RTC beheert de bar van de Meerkant (de sportzaal) in Rijnsaterwoude. Zij hebben het idee opgevat om -naast kaarten, darten en tafeltennis- een Jeu de Boule competitie te gaan starten. Omdat de gemeente weinig geld meer te besteden heeft is RTC zelf actief fondsen gaan werven en hebben het Rabobank Stimuleringsfonds bereid gevonden de aanleg van de 3 banen voor een groot deel te sponsoren. Een fanatieke club vrijwilligers, met hart voor het dorp, heeft zich een aantal zaterdagen ingezet. En de gemeente heeft kosteloos een hoek grond in bruikleen gegeven. Een geweldig voorbeeld van samenwerking.

Met elkaar kan je ook in tijden van bezuinigingen veel moois bereiken. Sponsors, gemeenten en vrijwilligers slaan de handen ineen. Leefbaarheid 2.0! Rijnsaterwoude stelt een mooi voorbeeld voor andere organisaties in de gemeente! Op die basis kunnen we veel moois doen, met elkaar! Wie volgt?

Ik zie u graag op een zonnige dag bij de Jeu de Boulebaan, het liefst in korte broek en op de fiets! Dat mag in Nederland!

LOL

Floris

Trots op Meddle!

Beste mensen,

Afgelopen weekend waren de vrijwilligers van J.S. Meddle de bazen van Oud Ade!

Als oud voorzitter van Meddle en voormalig organisator van dit dorpsfeest was ik zo trots als een pauw op al die jongens en meiden die zich hebben ingezet voor het Meddle Festival. Tegenwoordig is het voor alle jeugd in Rijpwetering en Oud Ade de standaard om vrijwilliger te worden van het Meddle Festival. Iedereen krijgt een herkenbaar T-shirt. Naast de geweldige uitstraling werkt het ook goed op vlak van de veiligheid. Als één collectief staat de Meddle familie voor dit feestweekend en zet zich in om de regio te vermaken. Veel hippe acts, bekende Nederlandse artiesten, geweldige eigentijdse marketing, en bijna 3000 bezoekers. Geen ongeregeldheden. Naar mijn weten geen vernielingen of grote knokpartijen en bovenal: ruim 110 vrijwilligers. Zie de foto!

Dit Meddle Festival is overigens één van de vele mooie evenementen die onze gemeente rijk is en die gedragen is door vrijwilligers. Zit u ook in de organisatie van zoiets moois? Dan is mijn bewondering uiteraard even groot. Alleen vanwege mijn rol in het verleden bij dit weekend was ik nu extra trots. Trots op de soos! Trots op al deze jongens en meiden! Volgend jaar weer.

Greetz, Floris

Speech Dodenherdenking

Beste mensen,

Uit het Nationaal Vrijheidsonderzoek 2011 blijkt dat ruim driekwart van de mensen herdenken belangrijk vindt. Ook In Kaag en Braassem vinden vanavond herdenkingen plaats. Op Kaag, in Roelofarendsveen, Woubrugge en Leimuiden zijn er bijeenkomsten. Ik mag in Leimuiden aanwezig zijn, namens de gemeente een krans leggen en een voordracht houden. Hieronder treft u mijn speech van vanavond.

Floris Schoonderwoerd

Geachte aanwezigen,

Fijn dat u er allen bent. We hebben samen stil gestaan bij herinneringen die de 2e Wereldoorlog ons heeft gegeven. De opoffering van vele dierbaren en hun strijd voor de vrijheid. Morgen is het 66 jaar geleden dat de 2e Wereldoorlog ophield. Sindsdien hebben we gelukkig geen oorlog meer gehad in Nederland, maar er wordt nog wel elke dag elders in de wereld gestreden voor vrijheid. We herdenken vandaag diegenen die hun leven hebben gegeven voor vrijheid, in oorlogen en vredesmissies.

Het Nationaal Comité 4 en 5 mei heeft voor dit jaar het thema ‘Vrijheid op straat’ meegegeven en luidt het thema als volgt in:

“Het is vrijdagavond 20.00 uur. De gordijnen zijn gesloten, de straatverlichting is gedoofd. Geen mens is meer op straat, behalve militairen en mensen die zich voor het weinige licht moeten verstoppen. Auto’s en fietsen mogen alleen gedempt, flauw licht voeren. Vanuit de lucht is niet meer zichtbaar waar steden en dorpen liggen, alles is donker. Word je op straat gezien, dan loop je het risico te worden opgepakt. Of erger. Deze maatregel, verduistering genoemd, is in Nederland ingevoerd in 1940 en verzwaard in 1942.

Je was niet vrij om te gaan en staan waar je wilde, doordat de bezetter de grondwet buiten werking had gesteld. Als gevolg hiervan waren mensen eigenlijk vogelvrij. Dat gold voor iedereen die zich verzette tegen de bezetting, bijvoorbeeld voor mannen die weigerden voor de Duitsers te werken. Maar ook gewone burgers konden zomaar worden opgepakt als represaillemaatregel voor verzetsdaden.

Slaan we vandaag de dag de krant open, dan lezen we veel over de verwikkelde strijd om vrijheid in het Midden-Oosten en Noord Afrika. In Afghanistan de strijd tegen het Taliban regime en in Libië tegen de leider Khadaffi. Dat zijn nu nog maar twee landen die ik nu noem. Wanneer is internationaal ingrijpen geoorloofd en welke opoffering is de vrijheid van een ander waard?

Dan over onze regio, laten we dichtbij huis kijken, naar Nederland, naar Kaag en Braassem, naar nu. Ook hier en nu is vrijheid minder vanzelfsprekend dan we denken. Ook hier zijn mensen die zich onveilig voelen en het idee hebben dat ze nauwelijks greep hebben op de wereld om hen heen. Ze zijn verdwaald in de bureaucratie en voelen zich buitengesloten op sociaal en economisch gebied.

Of denk eens aan de mensenhandel, die helaas ook in ons land nog voorkomt. Denk aan de vrouwen die niet meer de vrijheid hebben om over hun eigen gaan en staan te beslissen. Of kijk bij de jeugd: daar vallen steeds meer meisjes in handen van loverboys. Deze jongens bepalen vervolgens wat de meisjes wel of niet mogen. Of juist moeten. Hier is geen sprake van vrijheid.

Maar ook de vrijheid van meningsuiting, seksuele voorkeur en religie staan zelfs in deze moderne tijd, zelfs in Nederland met haar geschiedenis, nog volop ter discussie. Onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’ zeggen we steeds vaker kwetsende dingen over de ander. En hoe groot is de vrijheid van religie, als we elkaars religie bespotten of zelfs achterlijk noemen? De intolerantie tussen groeperingen in de samenleving wordt steeds groter. De ene groep voelt zich makkelijk superieur aan de andere. De polarisatie groeit. Helaas ook in onze gemeente. Zo bleek uit een rapport dat we hier nog steeds een voedingsbodem hebben voor rechts extremisme en radicalisering. Gelukkig is het nu nog slechts een voedingsbodem. Laten we er met elkaar voor waken dat deze uitwassen niet tot bloei komen, zodat ook in onze gemeente iedereen zich vrij voelt. Zodat iedereen zich thuis voelt.

Stel uzelf de vraag: wat kan ik doen voor vrijheid? Welke vrijheid dan ook, en op welke manier dan ook. Universeel of dicht bij huis. Immers: vrijheid is van ons allemaal. Daarom zijn we hier bijeen gekomen vandaag: om stil te staan bij het grote goed dat vrijheid is. Om stil te staan bij diegenen die hun leven hebben gegeven in het gevecht voor vrijheid. Onze vrijheid.

Ik vraag u, om stil te staan bij de opofferingen die we gaven en geven.