Archief vooroktober 2013

Het gaat niet om zorg-organisaties, maar om het organiseren van zorg!

Uit het Witte Weekblad (Auteur: Joep Derksen). Een verslag van een succesvolle bijeenkomst met zorginstellingen die nu vanuit Den Haag in de benen gehouden worden. Straks is de gemeente, met veel minder geld, verantwoordelijk. In de nieuwe wereld gaat het, in mijn visie, niet meer om de zorg-organisaties, maar om het organiseren van zorg. Het was een super bijeenkomst! Greetz, Floris

KAAG EN BRAASSEM – Wethouder Floris Schoonderwoerd was vol lof over de medewerkers en vrijwilligers van de AWBZ-instellingen. Onlangs zijn deze mensen naar het gemeentehuis gekomen om te praten over de nieuwe taken en bezuinigingen die op hen af komen.

Het werd geen gemekker over bezuinigingen en lagere budgetten, maar de mensen bespraken wat ze voor elkaar konden betekenen.

Schoonderwoerd constateerde dinsdag 8 oktober tijdens de vergadering van de Wmo Adviesraad: ‘We gaan pionieren. Zijn de instellingen bereid om de mensen aan wie ze zorg bieden op een andere wijze diensten te verlenen? Verenigingen kunnen in de dorpen wat gaan organiseren, in plaats van dat mensen in een busje gezet worden, zodat ze in Leiden wat aan dagbesteding gaan doen. We willen dat mensen zoveel mogelijk wat in hun eigen dorp gaan doen. We zijn deze plannen nog aan het uitwerken.’

Over de inzet van de mensen: ‘We waren over de sessie zeer positief verrast over de dilemma’s die men met elkaar deelde. Niet het institutionele belang, maar de deskundigheid van de mensen stond centraal. We hopen meer van deze sessies op te zetten en dan denk ik aan het onderwerp Dementie.’

Participatiemaatschappij

Beste mensen,

Van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij. We lezen er van alles over, maar wat bedoelen we nou precies? Wij gaan er vanuit dat wij met elkaar de maatschappij vormen. Het uitgangspunt is: iedereen hoort erbij. We willen dat iedereen daar naar wens en vermogen mee kan doen aan de samenleving.

Instellingen zijn ouderwets

Op dit moment hebben we aparte scholen voor leerlingen met beperkingen en is er een sociale werkvoorziening voor mensen met een arbeidshandicap. Ook bestaan er nogal wat vooroordelen over ouderen en hun bijdrage aan de maatschappij. In de verzorgingsstaat hebben we voor ieder probleem een passende, op zich zelf staande oplossing, gevonden. Het werkt, maar is duur, vaak niet efficiënt en niet voldoende effectief. Mensen institutionaliseren en hun verantwoordelijkheid wordt afgenomen. In Kaag en Braassem gaat het vanaf nu niet meer om zorgorganisaties, maar om het organiseren van zorg.

Lokaal activiteiten ontwikkelen

Dat moet anders. Ik wil op alle levensgebieden, zoveel mogelijk, af van het institutionaliseren en zoveel mogelijk normaliseren. Niet voor niets heeft de rijksoverheid drie grote decentralisaties aangekondigd op het gebied van werk, jeugd en zorg. Daar is een omgeving voor nodig die ruimte biedt aan mensen zoals ze zijn en ze niet direct uitsluit omdat er “iets” mee is. Dat vereist samenwerking, die niet kan worden afgedwongen, maar wel kan worden gestimuleerd. Samenwerking tussen de overheid, ondernemers, onderwijs, professionele (zorg)organisaties, verenigingen en inwoners. Bijvoorbeeld door te zorgen dat mensen niet meer per busje naar een instelling rijden voor dagbesteding, maar te zorgen dat in het eigen dorp ook mogelijkheden zijn om te komen tot een zinvolle invulling van de dag.

Veel verenigingen zijn bereid om een stap meer te doen dan alleen het verenigingsleven laten bloeien. In het vrijwillige kader hebben zij diverse klussen waar mensen met een arbeidsbeperking zeer welkom zijn. Om deze verbinding te laten slagen is er ook samenwerking nodig met instellingen, want zij beschikken over de deskundigheid om mensen met een arbeidsbeperking te begeleiden en te ondersteunen. Gewoon zichtbaar in de buurt en niet weggestopt binnen de muren van een verkokerde instelling.

Genoeg te doen! Ik heb er zin in, en zie volop mogelijkheden.

Greetz, Floris

Hervormen. Nodig, maar ook leuk. Perspectief, voor elk dorp!

Beste mensen,

Hervormen! We horen dit woord vaak in relatie tot de Haagse politiek. Eigenlijk is het een ander woord voor ‘het helemaal anders doen’. Nieuwe tijden. Nieuwe taken. Andere eisen. Meer (luxere) wensen aan voorzieningen. Minder financiën. Nieuwe perspectieven en andere rollen. Ontelbaar veel redenen waarom we, ook lokaal binnen mijn portefeuille, stevig aan het hervormen gaan/zijn.

De claim op de gemeentebegroting zal 50% hoger zijn door nieuwe taken die we vanuit Den Haag overgedragen krijgen. Omdat wij in Kaag en Braassem niet van plan zijn de lastendruk verder te verhogen, zal de focus van de gemeente veranderen. De gescheiden werelden van professionals en verenigingen worden bij elkaar gebracht. En met elkaar vinden we nieuwe antwoorden. De dorpen in hun kracht, gebruik maken van al die vrijwilligers en accommodaties, in plaats van deze af te breken. Iets wat we in veel gemeenten om ons heen zien.

Nieuw beleid Werk & Inkomen. De vraag van de werkgever, en het ontzorgen van deze werkgever, staat op de eerste plaats. Iedereen doet mee. Niet de beperkingen, maar de mogelijkheden van de werknemer staan centraal. Een goed vangnet voor diegene die niet kan werken, een stevige aanpak voor diegene die niet wil werken. En om draagvlak te houden voor de sociale voorzieningen, pakken we misbruik keihard aan.

Nieuw maatschappelijk beleid. Alle nota’s en beleidsstukken zijn van tafel. Alle subsidies zijn opgezegd en we zijn opnieuw gaan bouwen. We hebben de thermometer in Kaag en Braassem gestoken. Hoe staan we er voor qua demografie, opleidingsniveau, inkomen, gezondheid, voortijdig schoolverlaten en alle andere thema’s? Daar kwam een beeld uit. In relatie tot de nieuwe opgaven konden we daar gemakkelijk 1 integrale maatschappelijke agenda (MAG) uit formuleren; de gemeentelijke speerpunten.

Een vernieuwend onderdeel is dat de gemeente zich niet meer bezighoudt met de vraag ‘hoe’ we een en ander willen bereiken. We focussen ons in de MAG alleen op ‘wat’ we willen bereiken. Uit de ivoren toren. Loslaten. En vertrouwen op verenigingen en organisaties waarmee we samenwerken. De uitwerking laten we over aan de mensen die er verstand van hebben. Er kunnen dus verschillen zijn per dorp. En, eenzelfde probleem kan van een andere oplossing worden voorzien. Maatwerk. Dat mag ook. Onze dorpen zijn verschillend, er zijn meerdere wegen naar Rome. Uiteraard beoordelen we wel of de resultaten die we met elkaar hebben afgesproken behaald zijn.

De lijn is zo voor iedereen helder. Iedereen die bijdraagt aan de collectieve opgaven, kan aanspraak maken op collectieve middelen. Simpel, eerlijk en nodig. En, veel meer focus op de taken en onderdelen die echt nodig zijn. Geweldig om te zien dat ook bijna het hele verenigingsleven heeft aangegeven ook een rol voor zichzelf te zien bij het realiseren van de maatschappelijke agenda. 

Hervormen is dus nodig, op alle terreinen. Ik tref veel mensen die beseffen dat de tijd niet meer is zoals die was en we onder die andere randvoorwaarden oplossingen moeten vinden.

Met die mensen ben, en wil, ik in gesprek. Er is namelijk ook volop perspectief. Zo brengt het clusteren van onderwijshuisvesting met cultuur en dorpsactiviteiten brede school concepten dichterbij. Toekomstbestendig, efficiënt en effectief.

Ander voorbeeld. Nu worden dementerende ouderen in een busje naar de dagbesteding gebracht in Leiden. Niets mis mee. Maar zou het niet mooier zijn als we dichtbij, in de accommodaties waar we ons leven lang vrijwilligerswerk hebben gedaan, langer -onder begeleiding- ons plekje kunnen houden?

Gezinnen in de problemen krijgen te maken met 1 regisseur in plaats van 15 verschillende instanties die soms niet altijd even goed samenwerken. Liever een bibliotheek in een kerk, dan geen bibliotheek en geen kerk. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Boeiende tijden in een snel veranderende wereld. Met alle kracht, voorzieningen en betrokkenheid in onze dorpen geloof ik dat we juist in Kaag en Braassem tot veel in staat zijn.

Als we het besef dat de wereld verandert maar tussen onze oren houden. Met het ontkennen van de realiteit zullen we er niet komen. Juist door deze te erkennen en er naar te handelen, gaan we het redden. Worden we sterker, met in elk dorp (groot en klein) eigen, unieke kansen. Wat mij betreft geen kommer en kwel, maar volop perspectief!

Let’s talk!

Floris Schoonderwoerd

Wethouder Welzijn

Liever een bibliotheek in een kerk, dan geen bibliotheek en geen kerk!

Beste mensen,

Weet u het nog? Een maandje geleden schreef ik een column over verhongerde Fransen in relatie tot ons voorzieningenniveau in Kaag en Braassem. U treft deze verderop deze site Onder de titel: “Moeten voorzieningen blijven? Gebruik ze!”

Nog nooit kreeg ik zoveel reacties. Veel mensen die zich realiseren dat krimp, vergrijzing, digitalisering, toegenomen mobiliteit en de andere eisen die wij zelf stellen aan theater, sportvoorzieningen en winkelcentra ertoe bijdragen dat de wereld niet meer is zoals die was.

Andere mensen waren boos, weer anderen ongerust. Maar één ding had iedereen gemeen, ze wilden hierover met mij in gesprek. Geweldig, dat is ook precies wat de komende jaren zal moeten gaan gebeuren.

De gemeente heeft allerlei maatschappelijk vastgoed op haar begroting staan. We constateren dat er minder gebruik van gemaakt wordt en de kosten voor onderhoud toenemen. Veel particuliere stichtingen in onze dorpen lopen tegen dezelfde problemen aan. Kerken? Niet anders.

Met deze ontwikkelingen, die niemand kan en wil tegenspreken wil ik per dorp gesprekken organiseren. Met betrokken bestuurders, die bereid zijn van hun eigen vierkante meter af te komen en de toekomstbestendigheid van de dorpen centraal willen stellen. Wat is er de afgelopen 15 jaar veranderd? Hoe zal zich dat de komende 15 jaar verder ontwikkelen? Welke positie kiest u daarin? En welke uitdagingen komen wij gezamenlijk tegen? Realiseren we ons dat scholen straks zelf verantwoordelijk worden voor hun huisvesting, en er dus voor het huisvesten van activiteiten een aanbieder bij zal komen? Kunnen we elkaar versterken de komende jaren door innovatief te zijn?

Zonder financiële taakstelling (geen bezuinigingsopdracht) start ik dat traject. Samen werkt beter. Ik ben er namelijk van overtuigd dat we allemaal hetzelfde vinden: We houden van onze dorpen. Willen activiteiten kunnen blijven huisvesten. Op een manier die past bij deze tijd. Liever een bibliotheek in een kerk, dan geen bibliotheek en geen kerk!

Greetz, Floris