Archief voorfebruari 2015

Gemeente en Alkemade Wonen ondertekenen afspraken fusie

De gemeente is kritisch maar positief over de fusie tussen de woningcorporaties Alkemade Wonen en Buitenlust in Oegstgeest. Maandag ondertekenden wethouder Floris Schoonderwoerd en Jaap Banga, directeur van Alkemade Wonen, afspraken om de belangen van huurders in Kaag en Braassem te behartigen. De fusie is een eerste stap in de noodzakelijke opschaling van relatief kleine woningcorporaties.

 Voortzetting beleid “Wij zijn bijzonder enthousiast over de rol die Alkemade Wonen heeft gespeeld in onze gemeenschap. Dit willen wij graag zo houden”, legt Floris Schoonderwoerd uit. Met de afspraken die zijn gemaakt wordt dit huidige beleid ook na de fusie gewaarborgd. De afspraken gaan onder andere in op de belangen van de huurders, het waarborgen van de ontwikkeling en het beheer van de woningvoorraad voor de toekomst. Kosten als gevolg van de fusie mogen daarnaast niet via extra huurverhoging op de huurder worden verhaald. Alkemade Wonen stelt in samenspraak met de Huurbelangenvereniging de jaarlijkse huurverhoging en de betaalbaarheid van woningen vast.

Leefbaarheid in dorpen Leefbaarheid speelt ook een belangrijke rol na de fusie. De nieuwe woningcorporatie draagt op gelijk niveau bij aan de leefbaarheid in de dorpen binnen het werkgebied van Alkemade Wonen. “Blijven investeren in de kernen blijft voor ons een belangrijk onderdeel”, zegt Jaap Banga.

Daarnaast draagt Alkemade Wonen actief bij aan het oplossen van de opgaven rondom de 3D’s binnen Rijnstreek, namelijk Wonen, Zorg en Welzijn. Ook blijft de lokale verankering van de woningcorporatie in Kaag en Braassem zichtbaar. Geplande nieuwbouwactiviteiten en herstructureringsprojecten van Alkemade Wonen in Kaag en Braassem worden volgens de huidige planning uitgevoerd. Tot slot blijven de lopende prestatieafspraken tussen Alkemade Wonen, Woondiensten Aarwoude en de gemeente Kaag en Braassem gelden.

Inkijkje trip Auschwitz-Birkenau

Al jaren hebben mijn beste maat Mark Zaal en ik het over de wens Auschwitz te bezoeken. De daad bij het woord. Een 3 daagse stedentrip naar Krakau met op maandag 9 februari een uitgebreid bezoek aan Auschwitz I en Auschwitz-Birkenau.

Daar waar tijdens de Tweede Wereldoorlog de slachtoffers van deze vernietigingskampen na een lange tocht, van soms wel meer dan een week, per goederenwagon (zonder eten, slaap en sanitair), werden afgeleverd in het kamp, arriveren wij per luxe taxibus vanuit Krakau. Wat een contrast..

In de bus zien we een film over de bevrijding van Auschwitz. De beelden zijn schokkend. Overal liggen lijken. Uitgemergelde mensen. Baby’s die met gif bewerkt zijn en meer gruwelijkheden. Als we ruim anderhalf uur later in Auschwitz aankomen is door de film de toon gezet. Dit wordt een zware dag met schokkende verhalen. Veel konden we al wel, van boeken en van films. Maar om dan op dit stukje aarde te staan waar 1,5 miljoen mensen de dood in zijn gejaagd bleek zo imponerend..

Een goede gids leidt ons rustig over het terrein. Te beginnen bij de bekende poort met de cynische tekst “Arbeid macht Frei”. Als de gevangenen na 12 uur keihard werken, onder vreselijke omstandigheden, terug kwamen naar het kamp werden zij geteld bij deze poort. Wanneer de telling niet klopte bleef iedereen buiten totdat de gevluchte was gevonden en opgehangen. Op blote voeten. Ook als het sneeuwde net als nu. Ook bij bijvoorbeeld -10, soms wel 20 uur lang. De beelden op foto’s van afgestorven bevroren voeten waren afschuwelijk. Mark en ik lopen door de sneeuw tussen de stenen barakken, de wachttorens en de prikkeldraad omheining. Een aantal barakken zijn ingericht als museum. Hier mag niet gefotografeerd worden.

Geen foto’s dus, van de zeer indrukwekkende ruimtes met persoonlijke bezittingen van de gevangenen. Alles werd de gevangenen afgenomen bij aankomst in het kamp. Omdat hen verteld was dat ze, na een tijdje hard werken, naar een eigen streek gingen om een nieuw leven op te bouwen, hadden ze veel bezittingen bij zich. We troffen kamers vol spullen. En dan te bedenken dat dit slechts de buit is van de laatste dagen voor de bevrijding. Al het andere was al verbrand, verkocht of verwerkt. We troffen een ruimte met een enorme hoop mensenhaar. Van het haar maakte ze stof voor jassen en sokken. Een hal vol koffers. Een kamer vol borstels en kammen. Een zaal vol schoenen. Duizenden brillen. Kinderkleertjes.. Bij ieder item hoort een persoon die het niet overleefd heeft.

Van alle mensen die binnen kwamen ging maar een kwart door naar de werkkampen, oftewel de barakken. Oude mensen, zwakke mensen, kinderen onder 12 en zwangere vrouwen gingen gelijk door naar de gaskamers. Ze wisten niet dat ze de dood tegemoet liepen. Er was ze verteld dat ze zich na de lange zware rit mochten gaan wassen. Spulletjes inleveren. Ondergronds waren de ruimtes waar ze zich moesten uitkleden. Kleren aan een haakje, met een nummertje, zodat je deze gemakkelijk kon terug vinden. En daarna als makke schaapjes naar de “douche- en desinfecteerruimte”. Soms wel met 2000 mensen tegelijk. Douchekoppen, om het echt te laten lijken, en de rust te bewaren. Via gaten in het dak werden open blikjes met korrels Zyklon B naar binnen gegooid. Na aanraking met zuurstof werden deze korrels gas. 5 minuten later brak er paniek uit. 15 minuten later was het er stil, doodstil…

De gaskamer in Auschwitz I was voor ons misschien wel het meest indrukwekkende onderdeel van de dag. Staan in een ruimte waar honderden mensen tegelijk vergast werden. Om omhoog te kijken, in de gaten waar de korrels door naar beneden kwamen. Krassen van nagels in de grijze betonnen muren. Dan een dikke stalen deur verder, de verbrandingsovens. De merknaam van Duits’ grootste leverancier van crematoriumovens ‘Topf’ prijkt trots op het merkplaatje.. Details van die dag, waar we ter plekke niet over spraken, maar waarvan s’avonds bleek dat het ons beide opviel. Daar waren er veel van, dat soort details..

Wanneer we de gaskamers uitkomen heb ik het gevoel mee te lopen in een begrafenisstoet. Iedereen is in zichzelf gekeerd. Kijkt naar zijn schoenen terwijl ie langzaam door de knarsende sneeuw loopt. Een gevoel en een stilte die de rest van de dag zo bleef..

We stappen voor 10 minuutjes in de bus naar concentratiekamp Auschwitz II, Birkenau. In gebruik genomen in 1941. Het grootste kamp van Nazi-Duitsland. Hier werden naar schatting 1.5 miljoen mensen gedood. Reken eens uit.. Delen door 4 jaar (‘41-‘45). Delen door 52 weken. Delen door 7 dagen. Ruim 1000 mensen per dag..

Het terrein is 2,5 bij 2 kilometer groot en herbergde ruim 120.000 gevangenen per keer. Mensen die de selectie op het perron doorstonden werden ondergebracht in houten barakken die oorspronkelijk bedoeld waren voor paarden. Slapen met 8 personen in een betonnen stapelbed. De muren hadden kieren en er zat een ventilatie ruif in het dak waardoor niet alleen frisse lucht, maar vooral ook water, wind, kou en sneeuw naar binnen kon komen.. Birkenau is groot, uitgestrekt, op een winderige vlakte. Wij waaien uit onze mutsen en thermo-ondergoed. Na een half uur hebben we gevoelloze vingers en het is “maar” enkele graden onder nul, en in een winterjas..

Hier zijn in de winter maakt het ietsjes gemakkelijker om je enigszins een voorstelling te kunnen maken in de bizar zware omstandigheden waarin de mensen hier leefde. Geen verwarming. Nauwelijks kleding. Geen dekens. Geen wind- en waterdichte behuizing. Amper eten. Mensen leefde hier gemiddeld nog geen 2 maanden..

Herkenbaar is bij aankomst het lage, langwerpige gebouw met karakteristieke toren. De poort waardoor de treinen het kamp binnenreden. Voor 1,5 miljoen mensen liep het spoor hier letterlijk en figuurlijk dood.. Velen werden direct naar de gaskamers gedirigeerd, de anderen pas na een afschrikwekkend bestaan in dit vernietigingskamp. Dit was een hel op aarde. Lage barakken, kilometers afrastering met prikkeldraad, wachttorens op strategische posities. Op het besneeuwde spoor zie ik een groepje mannen; een aantal met de Joodse vlag over hun rug geslagen. Ze zingen zachtjes een lied, houden elkaar vast, gedenken de holocaust. Rillingen lopen over mijn rug.

Ook als ik de restanten van de twee tot ontploffing gebrachte gaskamers aanschouw. De trappen naar beneden, waarover zoveel hun einde tegemoet liepen, zijn bewaard gebleven. Zodra je er naast staat zie je de omvang van het bouwwerk pas goed.

Ook het monument is indrukwekkend. Gedenkplaten liggen in meerdere talen voor het monumentale bouwwerk. Bij sommige liggen er bloemetjes op, bij sommige steentjes. Het sculptuur waar het monument uit bestaat is vreemd. De één noemt het doodskisten, de ander gezichten van de gevangenen. Ik heb geen idee wat ik er van maak, maar het was wel mooi.. Als je je vanaf het monument omdraait sta je aan het einde van het treinspoor. Symbolisch.. Voor ons het einde van deze dag, maar voor teveel mensen het einde van hun leven.. Arbeit macht frei.. Nog maar zo kort geleden..

Terug met de bus naar Krakau. Gelukkig een lange rit om na te denken, tegen elkaar aan te zwijgen. Terug naar de stad met een fantastisch historisch centrum. Een goede uitlaatklep na het indrukwekkende bezoek aan dit duo-kamp.

De Grote Markt (Rynek Glówny) is het gebied dat bruist. Echter geen trek in eten.. Even zitten aan de voet van de Mariakerk, uitzicht op de kathedraal van Wavel , waar de beroemde en Poolse Paus Johannes Paulus II, als kardinaal de mis opdroeg. Iets later dan toch, onder het genot van een koud biertje, de enerverende dag van ons af laten glijden. Al die details doorspreken, waar we niet over spraken, maar die we wel telkens allebei hadden gezien.

Dan doe ik een bijzondere ontdekking. Een paar tafeltjes verder zie ik dat groepje mannen die op de spoorlijn zo hartverscheurend zongen. Ook zij genieten nu van een lekker drankje. Bleek bij hen, terug in Krakau, dat de ervaring van de beklemmende historie weer plaats heeft gemaakt voor een optimistische toekomst?

Opdat wij nooit zullen vergeten..

Floris Schoonderwoerd

GEMEENTE LANCEERT SPECIALE WEBSITE OVER HULP EN ONDERSTEUNING

Alle vragen en diensten over ondersteuning jeugd, werk en Wmo op één plek

Roelofarendsveen, 4 februari 2015  Inwoners van de gemeente Kaag en Braassem die ondersteuning nodig hebben, kunnen sinds deze week terecht op de nieuwe website www.kaagenbraassem.nl/ondersteuning. De overzichtelijke website geeft praktische informatie over alle vragen en diensten op het gebied van ondersteuning in jeugd, werk en Wmo. Dinsdag 3 februari lanceerde de gemeente de website tijdens een avond waarop het Kernteam, de Driemaster en Tom in de buurt zich presenteerden aan diverse samenwerkingspartners uit de gemeente.

Alleen praktische informatie

De nieuwe website is een echte ‘doe’-site. Wethouder Floris Schoonderwoerd: “Op de nieuwe site vinden inwoners gemakkelijk antwoorden op hun vragen over hulp en ondersteuning. De hulp die ze denken nodig te hebben, kunnen ze meteen aanvragen. Er is een duidelijke indeling gemaakt in jeugd, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen en het Kernteam. Als je niet precies weet waar je vraag onder valt, dan vul je in de schermbrede zoekbalk je zoekterm in en je komt vanzelf waar je moet zijn. We hopen met deze site de toegang tot ondersteuning makkelijker te maken voor onze inwoners. Beleidsinformatie vind je dan ook niet op deze site; die blijft op de gemeentelijke website staan.”

Kernteam Kaag en Braassem

De aanleiding voor deze nieuwe website is het Kernteam Kaag en Braassem. Dit team werkt sinds 1 januari 2015 als hét ondersteuningsloket van onze gemeente vanwege de nieuwe taken op het gebied van maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen en zorg voor de jeugd. Het Kernteam heeft ook een plek op de nieuwe website. Ook is informatie over het Kernteam nog steeds te vinden via de link www.kernteamkb.nl. Dit adres is geïntegreerd in www.kaagenbraassem.nl/ondersteuning.

 

Wmo Adviesraad

De lancering van de site was in handen van Fried Elstgeest, voorzitter van de Wmo Adviesraad. Met een flinke krachtstoot op de scheepstoeter was de site in de lucht. Fried Elstgeest: “De Wmo Adviesraad heeft vaak in adviezen het belang van communicatie benadrukt.  Deze website is één uitwerking daarvan.”