Archief voormei 2015

Werk aan de winkel.

Landelijk gaat de discussie over Bed, Bad en Brood voor asielzoekers. Hier in de gemeente,en breder getrokken in de regio Holland Rijnland, zijn deze drie B’s al langer onderwerp van gesprek als het gaat om tijdelijke arbeidsmigranten.

In de regio Holland Rijnland wonen en werken zo’n 17.000 Polen en andere Oost-Europeanen. In Kaag en Braassem zijn dat er naar schatting 1200. Deze mensen dragen, alleen al in Holland Rijnland, 1 miljard euro bijaan ons bruto regionaal product met werk dat veel Nederlanders niet (willen?) doen.

Helaas is het zo dat veel van hen niet allemaal even goed zijn gehuisvest. Groepen migranten zijn ondergebracht in krappe woningen, waardoor al snel overlast ontstaat voor de buurtbewoners. Ook de arbeidsmigranten zelf zijn vaak de dupe van slechte huisvesting, voor een te hoge prijs. Dat is niet fair.

De komende jaren zet ik mij daarom in om misstanden op dit gebied aan te pakken. Want een ding is zeker: het voeden van wederzijdse vooroordelen over de werknemers, brengt een oplossing niet dichterbij. Samenwerken en handen uit de mouwen steken wel. Met enkele grote kwekers uit onze gemeente, met uitzendorganisaties en de gemeente slaan we de handen ineen met als doelstelling onze concurrentiekracht en vitaliteit in de tuinbouwsector te vergroten. Misstanden aan te pakken. Fair zakendoen met bonafide uitzendorganisaties te bevorderen. En vooral kwaliteit van de huisvesting voor deze mensen, zonder overlast van deze mensen, sterk te verbeteren.

Hoe wij dit gaan doen? Daar moet ik u het antwoord nog op schuldig blijven. De komende tijd gaan we (ondernemers in de tuinbouwsector uit Kaag en Braassem, uitzendorganisaties en de gemeente) nadenken over een reeks verbetervoorstellen. Daarbij geef ik mezelf de opdracht om mijn rug recht te houden bij Nimby (Not In My BackYard). Of zoals ze in Vlaanderen zeggen ‘NIVEA-acties’ van burgers die deze mensen Niet In Voor En Achtertuin willen hebben, maar economisch gezien wel willen profiteren van de aanwezigheid van arbeidsmigranten. Iedereen heeft recht fatsoenlijke woon- en werkomstandigheden en daarbij de plicht om zich fatsoenlijk te gedragen. Werk aan de winkel!

Floris

“Hun probleem is ook ons probleem!” De 4 & 5 mei speech van Kaag en Braassem

Beste mensen,

Hierbij de 4 & 5 mei speech van de gemeente kaag en Braassem. Uitsproken na de Dodenherdenking in Roelofarendsveen, Kaag, Leimuiden en Woubrugge.

Floris

Bevrijdingsdag.

Ter voorbereiding op vanavond blader ik op mijn pc door de kranten van mei 1945. Het Parool kopt: o‘Nederland bevrijd’, een andere krant heeft het over ‘Amsterdam in feestgewaad’. Het is Bevrijdingsdag. Een feestdag. Toch?

Tussen diezelfde zoekresultaten verschijnen filmpjes van 8 mei 1985. De dag heeft de inmiddels overleden Duitse bondspresident Richard von Weiszaecker zijn wereldberoemde speech gehouden over de rol van Duitsland in de oorlog en de lessen die daaruit getrokken moeten worden. Hij zei: “Jongeren en ouderen moeten en kunnen elkaar helpen om te begrijpen waarom het zo belangrijk is de herinnering levend te houden. Want wie zich de onmenselijkheid niet wil herinneren, loopt gevaar voor nieuwe besmettingen.” Anders gezegd: Wie zijn ogen sluit voor het verleden, wordt blind voor het heden.’

Zijn speech heeft wereldfaam gekregen. Geïnspireerd door von Weiszaecker, heeft het Nationaal comité 4 en 5 mei dit jaar gekozen om het accent van de dodenherdenking te leggen op de lessen die wij kunnen leren van ons verleden door de herinnering levend te houden. Daarom staan wij hier. Om te herdenken, om te zorgen dat toekomstige generaties weten wat zich 70 jaar terug heeft afgespeeld. Het doet mij goed dat u vanavond met zovelen bent gekomen.

Ik blader verder door het Parool van 1945. Tussen de regels door lees ik alles behalve vrolijkheid. Mensen rouwden om de vele verliezen, de Joodse gemeenschap was in diepe shock. Ogen voor het leven geschonden door het zien van onmenselijke gebeurtenissen. De vrijheid smaakte nog niet als vrijheid. Sterker nog, na de capitulatie van Japan deed Nederland opnieuw een beroep op haar militairen om te zorgen dat Nederlands-Indië grondgebied van Nederland bleef. De gruwelijkheden die gepaard gingen met deze dekolonisatiestrijd worden tot op de dag van vandaag mondjesmaat toegegeven. Een proces van het openen van de ogen, dat langzamerhand op gang komt.

Een pop-up van Nu.nl verschijnt in mijn scherm, het is 17 april en 800 vluchtelingen vinden de dood na een bootramp op de Middellandse Zee. Zoals u weet zijn de weken daarna steeds meer van dit soort berichten verschenen. Mensen op de vlucht voor oorlog, op zoek naar vrijheid. Hoe wanhopig ben je als je in een overvolle, niet zeewaardige, boot stapt. En mocht je de overtocht halen, dan is de kans groot dat je wordt teruggestuurd. ‘Dat is toch hun probleem?’, is de vaak gehoorde reactie. Maar wat als Nederland niet was geholpen in de Tweede Wereldoorlog? Ik geloof in de lessen uit het verleden waar von Weiszacker over sprak. Gebeurtenissen zullen zich niet een op een herhalen maar bepaalde patronen moeten hierin te ontdekken zijn. Hoe kon het bijvoorbeeld dat wij met zijn allen grote groepen met een andere achtergrond buiten konden sluiten met alle gevolgen van dien? Door het vertellen van de verhalen over de Tweede Wereldoorlog kunnen latere generaties die koppeling leggen met de patronen of gebeurtenissen uit het verleden. Hoe kon de tolerantie verdwijnen en het respect voor anderen? Dat is het belang van herdenken. Elke dag wordt dat weer onderstreept als ik de nieuwsartikelen scan. Discriminatie, terrorisme, oorlog en buitensluiting. Laten we de ogen niet sluiten. Het is tenslotte geen ver-van-ons-bedshow.

Mijn oog valt op een artikel over de MH17. 17 juli 2014 staat in ons geheugen gegrift. De dag waarop de stukken in de kranten plots over ons land, onze gemeente, berichtten. De oorlog in Oekraïne was van de een op andere dag ook onze oorlog. Voor de vrienden, familie en andere bekenden van de slachtoffers is het vandaag een extra zware dag. Het herdenken van oorlogsslachtoffers heeft ineens een andere dimensie gekregen. Laten we er ook nu voor elkaar zijn. Juist nu.

Onze vrijheid is fragiel, dat zie ik elke dag wanneer ik de kranten opensla en het journaal bekijk. De wereld staat in brand en wij zijn onderdeel van deze wereld. Hun probleem is ook ons probleem. Laten we leren van het verleden en met open ogen de toekomst in gaan.