Archief voormei 2016

‘De vrijheid omarmd’

Beste mensen,

Elk jaar een ongelooflijk eervolle klus, namens de gemeente een speech houden bij Dodenherdenking. Onderstaande speech sprak ik vanavond uit in Leimuiden.

Floris

Dodenherdenking 4 mei 2016

Jaarthema: ‘De vrijheid omarmd’ 

Voelt u zich thuis? Thuis in Nederland? Een land, waar door de eeuwen heen zo hard is gevochten voor onze vrijheid.. Het resultaat: een democratie, een hoog niveau van welvaart engoede voorzieningen. Een land waar miljoenen inwoners naast elkaar en met elkaar de samenleving vorm geven. De een wat actiever door zich in te zetten voor de lokale vereniging de ander staat als goede buur met een kopje suiker klaar.

Maar Nederland is óók een land dat voor grote uitdagingen staat. Want er gebeurt ontzettend veel om ons heen. Ver weg en dichtbij. Ik begrijp dan ook dat er zorgen en ongerustheid zijn in onze samenleving. Hoeveel van u hebben recent getwijfeld om met het openbaar vervoer te reizen of naar dat ene optreden te gaan? Als we alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar op een rij zetten is het begrijpelijk dat we meer op onze hoede zijn. Oorlog en dreiging zijn aan de orde van de dag. Reden te meer om zuinig te zijn op onze vrijheid.

Omarmt u uw vrijheid?

Helaas is er sinds 1945 geen dag voorbij gegaan waarop de wereld ‘vrij van oorlog’ was. Maar nog nooit waren er zoveel vluchtelingen als nu. Wereldwijd zijn het er meer dan 50 miljoen. Een ongelofelijk aantal dat vergelijkbaar is met de ongeveer 60 miljoen mensen die tijdens de TweedeWereldoorlog op de vlucht sloegen. In Syrië zijn momenteel 2 van de 3 mensen ontheemd of op de vlucht.

Als we teruggaan naar de periode na de TweedeWereldoorlog, dan kunnen we daar heel wat lessen uit trekken.  Na de bevrijding in 1945 probeerden vele Nederlanders terug naar huis te keren en de draad weer op te pakken. Bij sommigen lukte dit, bij anderen pas na vele omzwervingen. Deze mensen hadden dan nog het geluk om een plek te hebben om heen te gaan. Een deel van de vluchtelingen had na de Tweede Wereldoorlog geen ‘thuis’ meer, omdat hun families uitgemoord waren, hun huizen verwoest waren of omdat zij niet meer welkom waren in hun oorspronkelijke woonplaats.

Deze ‘Nederlandse vluchtelingen’ hadden te maken met veel onbegrip, omdat ieder de oorlogsperiode op zijn of haar manier had beleefd. Daarom kozen veel mensen ervoor hierover te zwijgen en te werken aan toekomst en wederopbouw. Zij wilden hun vrijheid omarmen, maar onze maatschappij liet dat niet altijd toe. Ze misten erkenning, en ook herkenning. En die twee zijn nu juist zo ontzettend nodig om de vrijheid te kunnen omarmen.

De vergelijking tussen ‘nu’ en ‘toen’ is snel gemaakt. Niet alleen het aantal vluchtelingen is ongeveer even groot. Maar ook het gevoel om ergens ongewenst te zijn en met de nek te worden aangekeken is van ‘toen’ en van ‘nu’. Sociale steun en mogelijkheden om mee te doen in onze samenleving helpen en zijn daarom van ontzettend groot belang. Je kunt pas vrij zijn als je je ergens thuis voelt. Pas dan kun je die vrijheid omarmen. Laten we er samen voor zorgen dat alle nieuwkomers het gevoel van vrijheid met ons kunnen ervaren.En ik roep u op om zuinig te zijn op deze vrijheid en samen te werken aan het behoud hiervan.

Vandaag maken we alvast een stap door te denken aan de mensen die streden en strijden voor onze vrijheid, de mensen die op een gewone dag hun dagelijkse dingen deden en niet meer naar huis terug keerden. Zij die de oorlog van dichtbij zagen en zij die niet meer in vrijheid leven. Laten we dit moment pakken om onze vrijheid te omarmen. Om te beseffen wat thuis voor u betekent en om te beseffen hoe belangrijk dat kopje suiker kan zijn. Dat beetje hulp, dat kleine gebaar waardoor ons thuis ook andermans thuis kan worden.

Het ervaren van vrijheid, en het nemen van verantwoordelijkheid horen bij elkaar. Juist nu.